Sei Shonagon was een hofdame in het tiende-eeuwse Japan, de hoogtijdagen van het keizerlijk hof. Ze tekende alles op wat haar aantrok of afstootte in haar omgeving en schetst zo een uniek portret van een gesloten wereld waarin poëzie, de liefde en een hoogontwikkeld gevoel voor ritueel de toon aangeven. Met de nodige spot karakteriseert ze de hovelingen die haar omringen; fijngevoelig beschrijft ze haar eigen avontuurtjes, haar teleurstellingen en het verstrijken van de seizoenen. Ze klinkt vaak vertrouwd en ondeugend en houdt van lijstjes zoals we die nu ook kunnen maken, maar dan mooier en exotischer.