Matsuo Basho (1644-1694), geboren als Matsuo Kinsaku, was een van de grootste dichters uit de Japanse literatuur en geldt als de meester van de haiku. Hij stamde uit een verarmde samoeraifamilie en groeide op in Ueno, in de provincie Iga. Als jonge man raakte hij vertrouwd met de Japanse dichtkunst. In 1672 vestigde hij zich in Edo, het huidige Tokio, waar hij naam maakte als dichter en talrijke leerlingen aantrok. Basho ontwikkelde een eigen stijl waarin eenvoud, verstilling en de vergankelijkheid van het bestaan centraal staan. Met slechts enkele woorden wist hij de schoonheid van een vluchtig moment op te roepen. Hij maakte van de haiku, een korte Japanse dichtvorm, een volwaardige literaire kunst en liet zich daarbij inspireren door de natuur, het dagelijks leven en de boeddhistische gedachte dat alles voortdurend verandert. Reizen vormden een essentieel onderdeel van zijn leven en werk. In 1689 trok hij door het noorden van Japan, een tocht die de basis vormde voor zijn beroemdste werk Oku no Hosomichi (De smalle weg naar het verre noorden). Daarin verweeft hij reisbeschrijvingen met poëzie en beschouwingen over de geschiedenis en de natuur. Basho stierf in 1694 in Osaka. Zijn werk blijft wereldwijd lezers inspireren door zijn vermogen om in het kleine en vergankelijke iets tijdloos te onthullen.