‘Ooit werd gedacht dat je blind werd als je er te lang naar keek, maar mij openen ze de ogen. Ik zou ze voor je moeten tellen, maar de honderden van vorig jaar waarvan ik het zaad heb uitgestrooid zijn met duizenden tegelijk teruggekeerd, één klaprozenexplosie trekt een lange neus naar de vergankelijke dag.’ Na Moderne natuur is er Glimlach in slow motion, het laatste dagboek dat kunstenaar en filmmaker Derek Jarman bijhield voor zijn dood in 1994. Geschreven vanuit zijn houten cottage in Dungeness, een rommelig Londens appartement en uiteindelijk het ziekenhuisbed – dwarse, levenslustige reflecties op kunst, tuinieren en radicaal protest.